เข็มนาฬิกาไม่ย้อนกลับให้อดีต
หน้าที่มันมีเพียงการเดินหน้า
เพื่อรับใช้ปัจจุบันหัวใจของเรา
อย่าเสียเวลาแบกความกังวล
วันนี้ลองอนุญาตให้ตัวเอง
ได้มีความสุขกับเรื่องเล็กๆ
รอยยิ้มของคนที่อยู่ข้างกาย
สุดท้ายความสุขไม่ได้ขึ้นอยู่ว่า
เราเดินทางไปได้ไกลแค่ไหน
แต่มันขึ้นอยู่กับว่าระหว่างทาง
มองเห็นความหมายของเวลาหรือไม่

ไม่สะสมอารมณ์ร้ายทำลายตน
เกิดเป็นคนรู้จักรักตนเอง
พลังจิตคิดดีมีบุญมาก
ทนหลากอารมณ์มาข่มเหง
ภัยคุกคามล่วงล้ำมิยำเกรง
ไม่รีบเร่งเอาชนะคะคานกัน
ยามวิกฤติจิตนิ่งยิ่งสงบ
รู้หลีกหลบสยบใจไม่หุนหัน
ถูกรังแกใช่ยอมแพ้แม้กดดัน
แรงบีบคั้นบาปบุญนี้อยู่ที่ใจ
จิตตื่นรู้คู่บุญดุลยภาค
ยากลำบากฝ่าฟันมิหวั่นไหว
ผลบรรลุสุโขมโนมัย
สำเร็จได้เปรมปรีดิ์ผู้มีบุญ

แต่ไฉนมีโคมไฟไปไม่ถึง
แสงจึงตรึงส่องสว่างวางกับที่
จึงไม่ส่องเข้าข้างในใจคนนี้
ให้ได้รู้ว่ามันมีที่อุดตัน
สว่างเข้าไม่ทั่วมัวหมองเศร้า
ใจคนเรามันมืดมิดผิดมหันต์
แสงภายนอกไม่อาจสาดส่อง
มืดใจนั้นจะมีไฟใช้ธรรมมอง

ธรรมสว่างส่องไกลถึงในแก่น
แม้นหนาแน่นปานใดไฟธรรม
รุกสืบเสาะเหมาะครอบครอง
ไฟครองแห่งธรรมนำทางตน
ยิ้มจากใจสดใสให้คนรอบกาย
เพราะว่าโลกนี้ขาดรอยยิมบ่ได้
โดยเฉพาะคนที่ยืนหน้ากระจก
ยิ้มให้เขาหลายเเล้วบอกเค้าว่า
พรุ่งนี้ฉันจะต้องดีขึ้นดีขึ้นดีขึ้น