ความทุกข์หรือความสุข
เป็นเพียงความรู้สึกเท่านั้น
ถ้าเห็นว่าเป็นเพียงความรู้สึก
เราก็ไม่ยินดีในความสุข
ไม่เกลียดกลัวในความทุกข์
รู้สวรรค์ นรก ไม่เท่า รู้จิต

รู้สวรรค์ นรก ไม่เท่า รู้จิต
รู้อดีต อนาคต ไม่เท่า รู้ปัจจุบัน
รู้แปดหมื่นสี่พันพระธรรมขันธ์
ก็ไม่เท่า รู้ละ รู้ปล่อยวาง

ฝึกสมาธิ ต้องรู้จัก จิตตนก่อน
ถ้าไม่เห็นทุกข์โทษของการนึก
ส่งส่าย จึงไม่เข้าถึงสมาธิซักที
เราฝึกหัด ต้องการให้เป็นสมาธิ
จึงพิจารณาให้เห็นโทษ ในการ
ที่จิตส่งส่ายวุ่นวาย เบื่อหน่าย
จึงยอมสละเหลือแต่ตัวจิตเดียว

อย่าเอาคิดนึก มาเป็นอารมณ์
จะหยุดส่งส่าย รวมใจเข้ามา
ผู้รู้จิต กับ ใจมันต่างกันอย่างนี้
จิต ผู้คิดผู้นึก ผู้ส่งส่ายปรุงแต่ง
ไม่นึกคิด ไม่ส่งส่ายอยู่เฉยๆ
ก็เป็นใจ ผู้รู้ จึงเป็นสมาธิได้

จิตคิดจิตเกิด จิตไม่คิดไม่เกิด
จิตคิด จิตถูกทำลาย
จิตไม่คิด จิตไม่ถูกทำลาย

จิตปรุงแต่ง จิตถูกทำลาย
จิตไม่ปรุงแต่ง จิตไม่ถูกทำลาย
จิตแสวงหา จิตถูกทำลาย
จิตไม่แสวงหา จิตไม่ถูกทำลาย

จิตปรารถนา จิตถูกทำลาย
จิตไม่กำหนัด จิตไม่ถูกทำลาย
ทิ้งหมด รู้หมด ทิ้งหมด ได้หมด
ไม่ทิ้งเลยไม่รู้ ไม่ทิ้งเลยไม่ได้
ผู้รู้ไม่คิด ผู้คิดยังไม่รู้
รู้แล้วไม่ต้องคิดก็เกิดปัญญา
อบรมธรรม รู้ธรรมในธรรม
เอามาปฏิบัติให้รู้ในธรรมชาติ
เอาธาตุมาปฏิบัติ รู้ธาตุในธาตุ
เอาธรรมอบรมในธรรม
เอาจิตอบรมในจิต