ชีวิตคนไม่สุขทุกวันหรอก
กลับกลอกยอกย้อนร้อนหนาว
สุขไม่นานผ่านไปไม่ยืนยาว
ทุกข์ชั่วคราวเช่นกันหวั่นทำไม

แสงสุรีย์มีขึ้นลงตรงขอบฟ้า
ตามชะตาร้ายดีมิหวาดไหว
เกิดต้องแก่เจ็บตายชีพวายไป
มิยึดไว้ใจสุขทุกข์บางเบา

สอนใจตนชีวิตคนนั้นแสนสั้น
หลงยึดมั่นทุกข์ใจทำไมเล่า
เมื่อจิตดับลับไปใช่ของเรา
อย่ามัวเมาคลั่งไคล้ไม่แน่นอน

พึงพอใจปัจจุบันทุกวันนี้
ธรรมวิถีพุทธองค์ทรงสั่งสอน
ละกิเลสปล่อยวางห่างนิวรณ์
หยุดรุ่มร้อนวางเป็นเย็นสุขใจ

ถ้าหากต้องการไปพระนิพพาน
ความต้องการพอใจธรรมฉันท์
ละโลภจากจิตใจใฝ่ต้องการ
พระนิพพานก็จักได้ดังใจปอง

ถ้าหากต้องการไปพระนิพพาน
ความต้องการเช่นนี้คือตัณหา
มีความโลภแอบแฝงจิตติดอุรา
ยากนักหนาจักนิพพานยากเย็น

ทุกวันนี้มีชีวิตจิตสับสน
ทุกผู้คนต่างหากินปิ่นวิถี
สู้ดิ้นรนเพื่อปากท้องผองชีวี
ความพลั้งเผลอย่อมมีธรรมดา

จะหากินอย่างไรไม่ว่าดอก
อยู่ในตรอกรู้ตัวสติหนา
บุญกุศลทำไว้บ้างอย่าเพลินนา
พอถึงคราจากโลกไปจะไม่ทัน

หากินเพื่อปากท้องก็ทำไปเถอะ
แต่ทำความดีไปด้วยเพื่อ
ความไม่ประมาท