อวิชชาสิ่งไม่รู้ในกิเลส
ตัวต้นเหตุให้เกิดทุกข์ในชีวี
โลภโกรธหลงมิปลงจึงทุกข์จัง
มิหยุดยั้งไม่รู้จบทุกภพภูมิ

อวิขขาพาไม่รู้การเกิดดับ
จิตไปจับอาศัยก่อตัวสุม
เกาะขันธ์สี่ที่เกิดกรรมร้อนรุม
จิตมิกลุ้มรู้ปล่อยวางทุกข์มลาย

โลภอยากได้มีไม่พอจิตก็ทุกข์
โกรธก็จุกร้อนในจิตพิษทุกขัง
หลงยึดติดจิตยิ่งยุ่งทุกข์นุงนัง
มัวทุกขังกันอยู่ไยไม่ภาวนา

กายวจีมโนกรรมสุจริต
มีความคิดจิตเป็นบุญหนุนกุศล
อยู่ได้ไม่เหี่ยวเฉาเศร้าอับจน
มิมืดมนสว่างแรงด้วยแสงธรรม

ในภพนี้พิสูจน์ชัดมิขัดสน
มิยากจนข้นแค้นบุญเหลือล้ำ
บุญหมดได้มีสติมิลืมนำ
เสบียงบุญทุนต่อค้ำจิตย้ำเตือน

นุ่งขาวห่มขาวไปเข้าวัด
จัดว่าพอได้บุญแต่ไม่เท่า
เราคิดดีพูดดีทำดีปฏิบัติดี
จะอยู่ไหนมันก็ดีขอเพียง
ใจเป็นบุญกุศลเป็นนิจ ก็พอ

เวลาเกิดก็มาตัวเปล่าๆ
เมื่อไปก็ไปตัวเปล่าๆ
ทิ้งร่างกาย ทิ้งสมบัติ
ทิ้งบุคคลต่างๆไปหมด
ไม่ได้เอาอะไรไปเลย
นอกจากบุญกับบาป