ความไม่ยั้งยืนยิ่งใหญ่เเน่นอน
ความยิ่งใหญ่ คือความไม่ยั้งยืน
ชีวิตที่ยิ่งใหญ่คือชีวิตที่อยู่ด้วย
ทาน ศีล เมตตา เเละ กตัญญู
ชีวิตที่มีความดีอาจมิใช่
ความยิ่งใหญ่แต่ชีวิตที่ยิ่งใหญ่
ต้องอาศัยคุณธรรม ความดี

พระพุทธเจ้าตรัสภิกษุทั้งหลาย
ความตาย ร่างกายไม่ได้น่ากลัว
แต่น่ากลัวเพราะ จิตหลง
เมื่อเวทนาแรงกล้าเข้าครอบงำ
จิตจะไหลไปตามความเจ็บปวด
ไหลตามความกลัวความห่วงใย
เหตุแห่งการหลงวาระสุดท้าย
สอนทางรอดไว้ก่อนตาย
ไม่ใช่ให้ไปรอฝึกตอนใกล้ตาย

อาตาปี สมฺปชาโน สติมา
วินิย โลเก อภิชฺฌาโทมนสฺสํ
ผู้มีความเพียร มีความรู้ตัว มีสติ
กำจัดความยินดียินร้ายในโลก
สติแบบนี้มีอยู่แม้เวทนาจะเกิด
ก็รู้ว่าเวทนาเกิดไม่ใช่ เราเจ็บ
ขณะใกล้ตาย อย่างแท้จริง
เมื่อกายเสื่อม เวทนาปรากฏชัด
มีทั้งสุข ทุกข์ และ เฉย ๆ
ไม่มีสติ จิตยึดเวทนา จึง หลง
มีสติ จิตเห็นเวทนา จึงไม่หลง
เวทนาสุ เวทนานุปัสสี วิหรติ
พิจารณาเห็นเวทนาในเวทนา
ไม่หนีไม่กดข่ม แต่รู้ทันเวทนา

บางคนเจ็บหนัก แต่ไม่ดิ้นรน
ผู้เข้าฌานแล้วจะไม่เจ็บ
เวทนาเกิด แต่จิตไม่ทุกข์
กายปวดได้ แต่ใจไม่ดิ้น
จิตตั้งมั่นอยู่ในสติ สมาธิ
สติ ปรติฏฺฐิตา จิตฺตํ
เมื่อสติตั้งมั่น จิตย่อมไม่ฟุ้งซ่าน
ผู้ฝึกสติอยู่เสมอแม้ยามตาย
จิตไม่ไปหาอารมณ์ภายนอก
ไม่ใช่ ตายแล้วค่อยมีสติ
มีสติชีวิตประจำวันที่ฝึกดีแล้ว
จะทำงานเองในวาระสุดท้าย
ความตาย ไม่ได้ทำให้คนหลง
แต่ การขาดสติ ต่างหาก
ที่ทำให้หลงทั้งเป็น และ ตาย
ผู้มีสติแม้กายแตกดับ
ใจไม่แตกสลายมีธรรมะที่พึ่ง