ร่างกายเรานี้เมื่อถึงเวลาไม่ว่า
ผู้ดีชั่ว ถึงเวลาตายด้วยกันหมด
โลกนี้เกิดแล้วต้องตายดังท่าน
แสดงธัมมจักกัปปวัตตนสูตร
ดังพระอัญญาโกณฑัญญะว่า
ยงฺกิญฺจิ สมุทยธมฺมํ
สพฺพนฺตํ นิโรธธมฺมํ
สิ่งใดก็ตามเกิดขึ้นแล้วในโลกนี้
ดับทั้งนั้น สิ่งที่เที่ยงถาวรต่อไป
ให้เป็นที่ฝากเป็นตายนั้นไม่มี
แม้ที่สุดร่างกายของเราก็จะพัง
เช่นเดียวกับสิ่งที่เราอาศัยอยู่
สิ่งที่ไม่พังบุญกุศล คุณความดี
ฝากเป็นตายอย่าได้ปล่อยวาง
ขอให้ยึดพระพุทธเจ้าด้วยการ
ประพฤติปฏิบัติตามสำคัญมาก
ได้ชื่อว่าศิษย์มีครู ลูกมีพ่อแม่
เป็นแดนเกิดทั้งนั้น นี่เราเป็น
ชาวพุทธก็มีพระพุทธเจ้า
เป็นแดนเกิดแห่งธรรมทั้งหลาย
ให้ความสว่างกระจ่างแก่เรา
อย่าให้เสียท่าทีที่เป็นชาวพุทธ
ให้อุตส่าห์บำเพ็ญพยายาม
ขวนขวายคุณความดีทางโลก

เพราะธาตุขันธ์เราทั้งมวลนี้
มันเป็นสิ่งที่บกพร่องต้องการ
ตลอดเวลา หาความสมบูรณ์
พูนผลไม่ได้ ต้องพาอยู่พากิน
พาหลับพานอน พาขับพาถ่าย
พาไปพามา อยู่เฉย ๆ ก็ไม่ได้
นั่งนานก็ปวดเจ็บ เดินนานไม่ได้
อิริยาบถทั้งสี่ต้องเปลี่ยนให้สม่ำเสมอ ต้องเปลี่ยนเพื่อให้ร่างกายของเราให้ทรงตัวอยู่ได้พอประมาณนั้นแล เพราะฉะนั้นการขวนขวายหาสิ่งเยียวยา
ทั้งปวง จึงต้องวิ่งเต้นขวนขวาย
อันนี้จำเป็นสำหรับร่างกาย
ของเรา ที่จะอยู่เป็นสุขตลอดถึงอายุขัย ส่วนคุณงามความดี
ที่จะเป็นอาหารเครื่องหล่อเลี้ยง
จิตที่พึ่งที่ตายฝากเป็นตายได้
อย่างแท้จริง เราก็ขวนขวาย
อย่าปล่อยวางสำคัญมากเทียว