นิพพานว่างจากทุกข์มีแต่สุข
นิพพานว่างจากการปรุงแต่ง​
ไม่มีทุกข์​ และ ไม่มีสุข
นิพพาน​ัง​ปรมัง​สุขังนั้น
หมายความสุขทุกข์หลีกหนี
ชั่วนิรันดร์​ตลอดกาล​เนานานปี
ความทุกข์นี้​สูญสิ้น​มิผินมา
นิพพานัง​ปรมัง​สุญญังนั้น
่่่หมายความว่างห่างจางหนา
สุญญตา​กิเลสว่าง​ห่างจางลา
ขันธ์ห้าคลายปรุงแต่ง​รูปนาม

นิพพานัง ปรมัง สุขัง,
นิพพานัง ปรมัง สุญญัง,
นิพพานะ ปัจจโยโหตุ
นิพพาน ดับ จัดหลายประเภท
๑. ดับกิเลส มีเบญจขันธ์เหลือ
สอุปาทิเสสนิพพาน คือ
ยังไม่ตาย แต่จิตเป็นนิพพาน
๒. ดับกิเลส โดยไม่มีเบญจขันธ์เหลืออยู่
อนุปาทิเสสนิพพาน ตายแล้ว

จิตเป็นสุข แดนทิพย์อมตะ
นิพพาน นิพพานมาตรฐาน
พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงตรัส
นิพพานัง ปรมัง สุขัง
นิพพานเป็นสุขอย่างยิ่ง
นิพพานัง ปรมัง สุญญัง
นิพพานเป็นธรรม ว่างจาก
ความทุกข์ ว่างจากกิเลส

โลภ โกรธ หลง ว่างจากขันธ์ ๕
ว่างจากดิน น้ำ ลม ไฟ อย่างยิ่ง
คำว่า สุญ ว่าง ก็หมายความว่า
บุคคลใดที่จะเข้าถึงนิพพานได้
ต้องว่างด้วยเหตุ ๓ ประการ
๑. ว่างจากโลภะ ไม่มีความโลภ
ในจิตใจ
๒. ว่างจากโทสะ ไม่มีความ
หงุดหงิด โกรธง่ายในใจ
๓. ว่างจากโมหะ ไม่มีความหลง
ในโลกทั้งสามในจิตใจ

โลภะ โทสะ โมหะ ๓ ประการ
เป็นรากเหง้าของกิเลสความชั่ว
กิเลสชั่ว ความมัวหมองของจิต
จิตคิดชั่ว กิเลสทั้ง ๓ ประการ
ความโลภ โกรธ หลง
จิตของบุคคลใดว่างจากกิเลส
โลภะ ความโลภไม่มีในจิต
โทสะ ความโกรธไม่มีในจิต
โมหะ ความหลงไม่มีในจิต
เป็นผู้มีความว่างจากกิเลส
อวิชชา ตัณหา อุปาทาน

นิพพานัง ปรมัง สุญญัง
นิพพานอยู่ที่ความบริสุทธิ์จิต
เมื่อไรจิตเข้าถึงความบริสุทธิ์
จิตดับความชั่ว สกปรกจิตที่มี
กิเลส ตัณหา อวิชชา อุปาทาน
หลงในตัวเรา ตัวเขา ขังอยู่
สลัดตัดความชั่วที่ขังอยู่ในจิต
ในใจทิ้งไปเสีย ความชั่วทุก
อย่างหมดไปจากจิตจากใจ
จิตก็เข้าถึงพระนิพพานทันที
จิตไม่สะอาดไม่เข้าพระนิพพาน
เหตุให้มีความทุกข์ยากกายใจ
พระนิพพาน ปรมัง สุญญัง
พระนิพพาน จิตที่ว่างจาก
กิเลส โลภ โกรธ หลง
สุญญัง หมดสิ้นจากอวิชชา
ตัณหาอุปาทาน โลภโกรธหลง
สูญจากการเวียนว่ายตายเกิด
เหตุทั้ง ๓ ประการว่างจากใจ
ความสบายใจก็ปรากฏ
ความผ่องใสของใจก็ปรากฏ
ความสบายใจ ผ่องใสปรากฏ
เข้าถึงพระนิพพานเป็นสุขยิ่ง
นิพพานัง ปรมัง สุขัง,
นิพพานัง ปรมัง สุญญัง,
นิพพานะ ปัจจโย โหตุ
นิพพาน นี้ เป็นสถานที่พิเศษ
ไม่มีการเกิด ไม่มีแก่ ไม่มีเจ็บ
ไม่มีตายอีก ไม่ใช่สภาพสูญ
มีความสุขอย่างยิ่ง อิสระจาก
กฎกรรม การเวียนว่ายตายเกิด

มีธรรมะจะทำพูด ด้วยปัญญา
ให้พูดด้วยปัญญา
ให้นึกคิดด้วยปัญญา
มีสติ สัมปชัญญะ คู่ปัญญา
อยู่ตลอดเวลาแล้ว ผู้นั้นย่อม
อยู่ใกล้พระพุทธเจ้าทุกเมื่อ

จงเป็นผู้ปฏิบัติ ให้ธรรมะ
มารวมอยู่ที่ใจ มองลงไปที่ใจ
เห็นสติ สัมปชัญญะ ปัญญา
มีอย่างนี้แล้วมีการปล่อยวาง
รู้จักว่ามันเกิดแล้วมันก็ดับ
ดับแล้วก็เกิด เกิดแล้วมันก็ดับ
เกิดดับ อารมณ์เกิดขึ้นก็ดับไป
ทางธรรมะการเกิดดับก็มีเท่านี้
ทุกข์ เกิดขึ้นแล้ว ก็ดับไป
ทุกข์ ดับไปแล้ว ก็เกิดขึ้นมา
มีแต่ทุกข์เกิด แล้วก็ดับไปเท่านี้
คิดได้เช่นนี้จิต ก็จะปล่อยวาง

ปล่อยวาง อยู่กับธรรมชาติ
มันเกิด เราก็รู้ มันดับ เราก็รู้
มันสุข เราก็รู้ มันทุกข์ เราก็รู้
รู้แล้วไม่ใช่ว่าจะเป็นเจ้าของสุข
ทุกข์เกิด ก็ไม่เป็นเจ้าของทุกข์
ไม่เป็นเจ้าของสุขเจ้าของทุกข์
ก็มีแต่การเกิดดับอยู่เท่านั้น
ก็ปล่อยไปตามธรรมชาติของ
มันอย่างนั้น เพราะไม่มีอะไร
อย่าไปรู้อะไรเยอะให้ฟุ้งซ่าน
รู้วางใจไม่เป็นทิฏฐิครอบงำมาก
รู้แค่ลมหายใจไม่ใช่เราก็พอ
ไตรลักษณ์จะปรากฏเอง
รู้ให้เป็นจึงวางใจได้
รู้ไม่เป็นก็ยิ่งตามสังขาร
ปรุงเรื่อยไร้จุดหมายปลายทาง
รู้เหมือนไม่เคยรู้
ไม่อยากเห็นก็ได้เห็น
ไม่อยากทิ้งก็ได้ทิ้ง
ไม่อยากวางก็ได้วาง