ธรรมะ ต้องปฏิบัติจริง เห็นจริง
ตัณหาธรรมต้นเหตุให้ยึดถือ
ความอยากยึดติดจิตมั่นหมาย
ท้ายที่สุดจุดสำคัญนั้นทุกข์ใจ
ปล่อยวางได้ใจเบาว่างสบาย
อุปาทานถือวิสาสะก็หมองมัว
ถือตัวก็วุ่นวายถือสาก็หนักใจ
โลกใบนี้จะมีอะไรที่เราถือแล้ว
จะสบายใจเท่าเราถือศีลธรรม

ดีที่ทำมีเป็นร้อยน้อยเมื่อไหร่
หามีใครกล่าวขวัญพลันลืมหลง
ทั้งไม่จำความดีที่ดำรง
มัวพะวงแต่ที่ทำผิดพลั้งไป
แค่ครั้งเดียวจำได้แม่นปิดผนึก
แทบจารึกเป็นศิลาตราหน้าไว้
คนเดินดินธรรมดาจะว่าไป
ต่างรู้อยู่แก่ใจให้ปล่อยวาง

หันหลังให้ความดีมีคำตอบ
สิ่งไม่ชอบก่อกรรมชอบทำชั่ว
ดีไม่เอาสาวกิเลสเข้าใส่ตัว
หลงเมามัวโลกีย์ที่ถูกใจ

ราคะเหมือนน้ำไหลลงไปสู่ที่ต่ำ
ราคะ ย้อมใจที่ใสอยู่ให้ขุ่นมัว
เห็นรูปชั่วช้าสกปรกด้วยอสุภะ
นานาประการตามธรรมชาติอยู่
แต่กลับเห็นเป็นสิ่งที่สวยงาม
สะอาด น่ารักน่าใคร่ น่าชม

ใจเบิกบานสราญรื่นชื่นดวงจิต
มีชีวิตลิขิตงามตามวิถี
ทั้งบุญเก่าบุญใหม่ให้บารมี
วาสนาคุณความดีมีสุขเอย

ใจเศร้าหมอง ขุ่นมัวด้วยราคะ
กิเลสย้อมให้เห็นตามอำนาจมัน
ถ้าราคะกิเลส ไม่เข้าไปย้อมใจ
ให้เศร้าหมองขุ่นมัวแล้ว
ที่ว่าสวยสะอาดน่ารักน่าใคร่
เห็นเข้าแล้วจะเป็นรูปธรรมดาๆ
เราไม่ได้อยู่ใต้อำนาจของราคะ
แม้เห็นรูปสวยสะอาดตาม
ธรรมชาติวิบากตกแต่งมา
ก็ตามแต่ก็ไม่ถึงจะให้เข้าไป
ยึดเอาว่าเป็นของน่ารักน่าใคร่
อันเป็นไฟสุมหัวใจให้เร่าร้อน
ความอยากได้มาเป็นของตัว
ถึงโทษราคะที่เกิดจากทางรูป
พอเป็นนิทัศน์อุทาหรณ์ ส่วน
ที่เกิดทางเสียง กลิ่น รส สัมผัส
ขอให้ผู้มีปัญญาพิจารณากัน
ราคะเหมือนน้ำไหลลงไปสู่ที่ต่ำ
เลวตลอดเวลาไม่หยุดอยู่คงที่