พระพุทธเจ้าทรงสอนว่า ปฏิบัติ
ทำให้มาก แล้วจะสิ้นสงสัย
ความสงสัยจะไม่มีวันสิ้นไปได้
ด้วยการคิด ด้วยทฤษฎี ด้วย
การคาดคะเน การถกเถียงกัน
หรือ อยู่เฉยๆไม่ปฏิบัติภาวนา
ความสงสัยก็หายไปไม่ได้
กิเลสจะหายสิ้นไปได้ก็ด้วย
การพัฒนาทางจิตซึ่งจะเกิดได้
ด้วยการปฏิบัติที่ถูกต้องเท่านั้น

จะทำการงานใดให้ลุล่วง
สิ่งทั้งปวงสำเร็จได้สมประสงคฺ์
เหตุผลนั้นสำคัญยิ่งสิ่งดำรง
ปล่อยปลงมิยึดติดจิตอาวรณ์

จะทำการงานใดให้ลุล่วง
สิ่งทั้งปวงสำเร็จได้สมประสงคฺ์
เหตุผลนั้นสำคัญยิ่งสิ่งดำรง
ปล่อยปลงมิยึดติดจิตอาวรณ์

เหตุผลสำคัญกว่าอารมณ์
เรื่องความเพียร มันเกิดขึ้นเอง
ไม่ได้ไปบังคับ ให้ยุ่งยากเลย
เพียงแต่ครั้งแรก ต้องบังคับมัน
จิตเมื่อฝึกเข้าไปจะเป็นไปเอง
ผ่านล้มผ่านตายค่อยได้ธรรม
บุกป่าฝ่าดง รอดจากช้าง เสือ
บากบั่นภาวนา ผ่านล้มผ่านตาย

ธรรมะ ต้องปฏิบัติจริง เห็นจริง
ตัณหาธรรมต้นเหตุให้ยึดถือ
ความอยากยึดติดจิตมั่นหมาย
ท้ายที่สุดจุดสำคัญนั้นทุกข์ใจ
ปล่อยวางได้ใจเบาว่างสบาย
อุปาทานถือวิสาสะก็หมองมัว
ถือตัวก็วุ่นวายถือสาก็หนักใจ
โลกใบนี้จะมีอะไรที่เราถือแล้ว
จะสบายใจเท่าเราถือศีลธรรม