ธรรมสว่างส่องไกลถึงในแก่น
แม้นหนาแน่นปานใดไฟธรรม
รุกสืบเสาะเหมาะครอบครอง
ไฟครองแห่งธรรมนำทางตน
ยิ้มจากใจสดใสให้คนรอบกาย
เพราะว่าโลกนี้ขาดรอยยิมบ่ได้
โดยเฉพาะคนที่ยืนหน้ากระจก
ยิ้มให้เขาหลายเเล้วบอกเค้าว่า
พรุ่งนี้ฉันจะต้องดีขึ้นดีขึ้นดีขึ้น

ทุกวันให้สร้างคุณงามความดี
การบำเพ็ญจิตใจเป็นสิ่งสำคัญ
อย่าได้ละเลยในสิ่งสำคัญนี้
มีใจเป็นธรรมะเท่านั้น
ที่จะช่วยตนเอง พึ่งตนเองได้
เมื่อไม่เห็นคุณค่าอย่าข้องเกี่ยว
เวลามีประเดี๋ยวบนโลกนี้
ใช้เวลาอย่างคุ้มค่ามีวิธี
สร้างความดีให้โลกไว้ได้จดจำ
อย่าไปเสียเวลาไม่เป็นเรื่อง
ไม่ประเทืองปัญญาดูน่าขำ
มีเรื่องดีที่สร้างสรรค์พึงกระทำ
ชีวิตนี้มีค่าล้ำให้ทำดี

บุญเกิดทางกาย ขยายเป็น
พระสูตร อะนะวัชชานิ กัมมาน
บุคคลเกิดมาในโลกนี้ทำ
การงานปราศจากโทษมีแต่
ประโยชน์ทั้งชาตินี้ ชาติหน้า
เป็นปัจจัยแก่เราผู้สร้างบารมี
สร้างพระพุทธรูป พระเจดีย์
สร้างวัดวาอาราม โบสถ์ วิหาร
ไว้ในพระพุทธศาสนา
ผู้ใดหากได้ทำแล้ว ผู้นั้นเป็น
ผู้เลิศประเสริฐ ไม่เสียทีที่เกิด
เป็นมนุษย์พบพระพุทธศาสนา

ร่างกายเรานี้เมื่อถึงเวลาไม่ว่า
ผู้ดีชั่ว ถึงเวลาตายด้วยกันหมด
โลกนี้เกิดแล้วต้องตายดังท่าน
แสดงธัมมจักกัปปวัตตนสูตร
ดังพระอัญญาโกณฑัญญะว่า
ยงฺกิญฺจิ สมุทยธมฺมํ
สพฺพนฺตํ นิโรธธมฺมํ
สิ่งใดก็ตามเกิดขึ้นแล้วในโลกนี้
ดับทั้งนั้น สิ่งที่เที่ยงถาวรต่อไป
ให้เป็นที่ฝากเป็นตายนั้นไม่มี
แม้ที่สุดร่างกายของเราก็จะพัง
เช่นเดียวกับสิ่งที่เราอาศัยอยู่
สิ่งที่ไม่พังบุญกุศล คุณความดี
ฝากเป็นตายอย่าได้ปล่อยวาง
ขอให้ยึดพระพุทธเจ้าด้วยการ
ประพฤติปฏิบัติตามสำคัญมาก
ได้ชื่อว่าศิษย์มีครู ลูกมีพ่อแม่
เป็นแดนเกิดทั้งนั้น นี่เราเป็น
ชาวพุทธก็มีพระพุทธเจ้า
เป็นแดนเกิดแห่งธรรมทั้งหลาย
ให้ความสว่างกระจ่างแก่เรา
อย่าให้เสียท่าทีที่เป็นชาวพุทธ
ให้อุตส่าห์บำเพ็ญพยายาม
ขวนขวายคุณความดีทางโลก

โลกธรรม ๘ นี้ มันมีอยู่โดย
ธรรมชาติของโลกอยู่แล้ว
เราจะไปปฏิเสธมันไม่ได้ มันจะ
ผ่านเข้าออกไปอยู่ตลอดเวลา
ถ้าจิตใจเราไม่มีความตั้งมั่น
สิ่งนี้มากระทบเราก็จะหวั่นไหว
พอหวั่นไหวไปเกี่ยวข้องสิ่งนี้
ไม่มีความแยบคาย รอบคอบ
ในการเกี่ยวข้องกับสิ่งนี้
ถ้าสิ่งที่น่ายินดีเกิดขึ้น เราก็
จะไปเกี่ยวข้องกับสิ่งเหล่านั้น
ด้วยความคึกคะนอง ด้วยความ
เพลิดเพลิน ด้วยความมัวเมา
เลินเล่อไป พอสิ่งนี้แปรเปลี่ยน
ไปตามหลักอนิจจัง ก็เป็นทุกข์
เพราะบุคคลที่หลงรักหลงชอบ
มันก็ทุกข์กับสิ่งที่รักสิ่งที่ชอบ
สิ่งที่น่ายินดีไป แต่ถ้าสิ่งที่น่า
ยินร้ายมาสัมผัสกระทบ มันก็
แสดงความต่อต้าน เป็นทุกข์
แสดงความเศร้าโศกเสียใจ
จิตไปเกี่ยวข้องด้วยความทุกข์
ด้วยความมืดบอด จิตใจตกต่ำ
ไม่ได้เข้าเกี่ยวข้องทั้งสองฝั่ง
ความแยบคายด้วยปัญญา
เพราะฉะนั้น พระพุทธเจ้าท่าน
จึงกล่าวว่า การอบรมจิตให้มี
ความตั้งมั่นหนักแน่นมั่นคง
เมื่อโลกธรรม ๘ ทั้งหลายเข้า
มาสัมผัส เราก็เป็นเพียงผู้รับรู้
จิตใจรับรู้ได้ทุกสิ่งทุกอย่าง
ในโลกนี้ล้วนมีเกิดแล้วก็มีดับ
มันจะน่ายินดีหรือยินร้ายก็ตาม
ล้วนมีความเกิดดับเป็นธรรมดา
แล้วจะไปเกี่ยวข้องกับสิ่งนั้น
ความแยบคายด้วยเหตุด้วยผล
เข้าไปเกี่ยวข้องด้วยธรรม
เหตุผลธรรม แล้วจะผ่านพ้น
ไปด้วยความเรียบร้อยหมด
ความสำคัญมันอยู่ตรงนี้
เพราะฉะนั้นการอบรมจิต
อบรมใจให้มีความตั้งมั่นมั่นคง
จึงมีความสำคัญเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อเป็นเช่นนั้นเราควรตั้งใจประพฤติปฏิบัติกันเถิด