ศีลนั้นแม้จะมีความหมายหลายอย่าง แต่โดยทั่วไปมักแปลกันว่า ปกติ คือปกติของกาย ของวาจา

ศีลจึงเป็นเครื่องขัดเกลากายวาจา รวมไปถึงใจให้สะอาด เป็นเครื่องขัดเกลากิเลสอย่างหยาบ
ที่จะล่วงออกมาทางกาย ทางวาจา มีการตี การด่าเป็นต้น

ซึ่งโดยปกติจะสงบ ไม่รุกราน ไม่เบียดเบียนทำร้ายใคร แต่เมื่อละปกติคือผิดปกติก็ไม่สงบ รุกราน
เบียดเบียนทำร้ายผู้อื่น ด้วยอำนาจของจิตใจที่ผิดปกติ เพราะโลภะ โทสะและโมหะ

เพราะเหตุที่ ศีล มีความหมายว่า ปกติ คือปกติของกาย วาจา ใจ ศีลจึงมี* ๓ อย่างคือ กุศลศีล อกุศลศีลและอัพยากตศีล

ด้วยเหตุนั้น พระสีลวเถระองค์อรหันต์ ผู้สาวกของพระพุทธเจ้า จึงสรรเสริญศีลว่าศีลเป็นอาภรณ์คือเครื่องประดับอันประเสริฐ *ขุททกนิกาย ปฏิสัมภิทามรรค ญาณกถา ข้อ ๘๙
วรรคที่สอง

ขอบุญพระนิพพาน จงปกป้อง
คุ้มครอง รักษาทุกท่านเทอญ
มนุษย์สุดประเสริฐ บรรเจิดจิต
ความคิดนิมิตหมายใจสุขสรรค์
อย่าประมาทคืนสู่ภพโลกัลป์
นรกนั้นเป็นแดนเกิดกำเนิดเอย

ผู้ไม่รักษาศีลภาวนา ต้องไปถูกจองจำทุกข์ทรมานเป็นล้านปีเพลินในโลกของสัตว์นรกจะเป็นผู้เศร้าโศก

มากผู้เพลินในธรรมมีความสุขมากผู้เห็นภัยย่อมเป็นผู้ไม่ประมาทในการดำเนินชีวิตชีวิตนี้สั้นเดี๋ยวก็เราจากกันแล้ว