ใช้เวลาให้มีคุณค่า เรามีเวลา
อยู่ในโลกนี้จำกัด จำกัดจริงๆ
ที่ผ่านมาทิ้งเปล่าเสียตั้งเยอะ
เพิ่งสร้างบารมีกันได้นิดหน่อย
เวลาที่เหลืออยู่เท่าไรก็ไม่รู้
จะต้องเอาเวลาที่เหลืออยู่นี้
เอามาใช้ให้มีคุณค่าให้เป็น
ประโยชน์สูงสุด ด้วยการสั่งสม
บุญบารมี ทั้งทาน ศีล ภาวนา
เวลามีชีวิตอยู่เราพึ่งอะไร
เวลาตายไปเราพึ่งอะไร

อาศัยคุณงามความดีที่สร้างไว้
เป็นอาหารทิพย์ เครื่องเสวยนี้
ให้สร้างไว้เป็นแก้วสารพัดนึก
พึ่งไปตลอดจนถึงอวสาน
ได้ถึงนิพพานก็หมดปัญหา
ผู้พึ่งตัวเองได้โดยสมบูรณ์

อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา
ไม่เที่ยงหนาปรวนแปรแลสลาย
สภาวะธรรมชาติเกิดเจ็บตาย
ไม่วางวายเว้นว่างเพื่อใครเลย

อนิจจตาไม่เที่ยงไม่มั่นคง
มิยืนยงแน่นอนมินิ่งเฉย
ดั่งสังขารกายเปลี่ยนทุกครา
มากเผยเปลี่ยนผันตามเพลา