สจฺจํ เว อมตา วาจา
คำจริงเป็นสิ่งไม่ตาย
เกิดมาแล้วหนีความตายไม่ได้
มีเกิดมีดับให้ทำความดี
ให้เพียงพออย่าเลือกเวลา
การทำความดีทำได้ทุกเวลา
ทุกสถานที่ทุกเพศทุกวัย
จะเป็นคนแก่คนหนุ่มคนสาว
ทำได้หมดให้รีบทำความดีเสีย
เดี๋ยวจะตายก่อนแล้วไม่ได้ทำ

จงอย่าทิ้งการสร้างความดีและ
ข้อประพฤติปฏิบัติอันดีงาม
อตฺตา หิ อตฺตโน นาโถ
โก หิ นาโถ ปโรสิยา
ตนแหละเป็นที่พึ่งของตน
คนอื่นใครจะเป็นที่พึ่งเราได้
เป็นความจริงทุกสิ่งทุกอย่าง
ถึงคราวจะเป็นไปแล้วก็เป็นไป
อย่าคิดมากลำบากตัวเองเปล่า
จงอุตส่าห์เลี้ยงชีพโดยสุจริต
ดำรงชีวิตสร้างความดีต่อไป
ให้มีความสามัคคี ช่วยเหลือกัน
เอื้อเฟื้อ มีความเมตตาอารีกัน
จะอยู่ที่ไหน ก็ไม่อยู่ได้นาน
เดี๋ยวเราก็พากันจากกันไปหมด

ความสบายใจ จะเกิดขึ้นได้
ก็ต่อเมื่อจิตใจของเราหมดห่วง
การห่วงหาอาวรณ์ คืออุปาทาน
มีอุปาทาน ไม่มีความสบายใจ

ความสงบ จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อ
เมื่อใจของเรายอมรับความจริง

ปัญญาอันยิ่ง เมื่อไม่ขัดแย้ง
กับความเป็นจริง ใจจึงสงบ

ความเมตตา จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อ
เมื่อหยุดสนใจแต่ประโยชน์
คนที่สนใจแต่ประโยชน์ตนเห็น
แก่ตัว ไม่เข้าใจคำว่าเมตตา

สร้างบารมีคิดให้ใจเมตตา
นำชีวาพาใจใฝ่กุศล
สั่งสมบุญหนุนนำธรรมมงคล
บุญส่งผลอุดมสุขสมบูรณ์
การทำบุญทีละน้อยๆ ก็
สามารถเป็นบุญกองใหญ่ได้