ทุกวันนี้มีชีวิตจิตสับสน
ทุกผู้คนต่างหากินปิ่นวิถี
สู้ดิ้นรนเพื่อปากท้องผองชีวี
ความพลั้งเผลอย่อมมีธรรมดา

จะหากินอย่างไรไม่ว่าดอก
อยู่ในตรอกรู้ตัวสติหนา
บุญกุศลทำไว้บ้างอย่าเพลินนา
พอถึงคราจากโลกไปจะไม่ทัน

หากเราหลงทาง
อีกไม่นานก็หาทางออกได้
แต่ถ้าหลงตัวเอง
ย่อมยากที่จะหาทางออก

กัมมุนา วัตตะตี โลโก
โลกหมู่สัตว์ กรรมย่อมจำแนก
ให้ฉลาด โง่เขลาเบาปัญญา
อายุสั้นพลันตาย อายุยืนยาว
ร่ำรวย สวย จน ก็ไม่เหมือนกัน
เพราะกรรมเป็นผู้ตกแต่งให้
ไม่ใช่สิ่งที่ตกแต่งให้ มีแต่กรรม
กรรมดีกรรมชั่วที่ตกแต่งโลก

ปฎิบัติธรรมแล้ว โลภ โกรธ
หลง ลดน้อยลงบ้างไหม
เรียบง่ายแต่ตรงประเด็นที่สุด
ในการประเมินผลของการ
ปฏิบัติธรรมของแต่ละคน

แก่นแท้ของการปฏิบัติธรรม
สอนให้ดูใจตนเองเป็นหลัก
ใจศูนย์กลางของกรรมทั้งปวง
หากใจยังเต็มไปด้วย โกรธ
โลภ หลง แม้สวดมนต์ นั่งสมาธิ
ทำบุญมากเพียงใด ถือว่ายังไม่
ปฏิบัติธรรม อย่างแท้จริง

หากเราปฏิบัติธรรมแล้ว กิเลส
ยังคงรุนแรงเหมือนเดิม หรือ
มากขึ้น เรายังเดินผิดทาง
ยังไม่เข้าใจแก่นแท้ ธรรมะ
ความโกรธลดลง ใจเย็นขึ้น
ความโลภเบาบางลง พอใจใน
สิ่งที่มี ความหลงลดลง เข้าใจ
ธรรมะมากขึ้น เดินมาถูกทางแล้ว