พรุ่งนี้วันพระแรม ๑๕ค่ำเดือน๖
ชาวพุทธชักชวนลูกหลานมาวัด
ปฏิบัติธรรม ฟังธรรม บำเพ็ญ
บุญ อย่าลืมไปทำบุญ อุทิศบุญ
ให้ญาติที่ล่วงลับเขารอคอยอยู่
ทำบุญใส่ชื่อญาติจะได้รับเต็ม
รักษาใจใสต้องให้ความสำคัญ
ไม่เช่นนั้นพระพุทธศาสนา
จะเลือนหายไปจากใจคนไทย

มรรคพลเป็นเช่นไร
ลมไม่เคยเป็นของใคร มีแต่
ใจที่ไปยึดมั่นว่าเป็นของเรา
อานาปานสติ ไม่ใช่การนั่ง
เฝ้าลมหายใจเพื่อให้ เราสงบ
รู้ลมหายใจแต่ไม่ยึดลมหายใจ
รู้ชัด รู้ทิ้ง ไม่ใช่รู้เอาจนเห็นว่า
หายใจเข้าก็ไม่ใช่เรา
หายใจออกก็ไม่ใช่เรา
เมื่อไม่เข้าไปเป็นเจ้าของ
ลมหายใจก็คืนสู่ความจริง
ลมเกิดตามเหตุ ดับตามเหตุ
มีแต่กายหายใจมีสภาวะเกิดดับ
ไม่มีใครหายใจอยู่ตรงนั้น
ไม่ใช่การเพ่งลม ยึดลม
ไม่ใช่การบังคับลมแต่ คือ
การเห็นลมตามความเป็นจริง
ลมหายใจไม่เที่ยงทนอยู่ไม่ได้
ไม่ใช่ตัวตนเป็นเพียง
อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา
สัมมาสติ ตัดความหลงเป็นเรา
ไม่ใช่สติที่คอย สร้างเรา
ยึดเราอย่างเหนี่ยวแน่น
ไม่ใช่สติที่ทำให้เราเก่ง
รู้มาก ทำได้มาก
ยิ่งรู้แล้วยังเอา ยิ่งเห็นแล้วยัง
เป็น ไม่ใช่สัมมาสติ แต่คือ
การแบกตัวตน โดย มิจฉาสติ
สัมมาสติไม่ใช่การสะสม แต่
คือการ ตัดออก สละออก
ตัดว่าไม่ใช่ของเรา ไม่มีตัวตน
สุดท้ายเหลือแค่สภาวะเกิดดับ
ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น นี่คือเรา
นี่เป็นของเรา นี่ตัวตนของเรา
เมื่อรู้ลมโดยไม่เป็นเจ้าของลม
ตรงนั้นแหละการเดินมรรค
อานาปานสติจึงไม่ใช่แค่ลมหายใจ แต่เป็นที่ตั้งแห่งสติ
ที่เกื้อกูลมรรคทั้งหมด
หายใจเข้า หายใจออก ไม่มีเรา
เมื่อไม่มีอะไรให้ยึด มรรคก็
บริบูรณ์โดยไม่ต้องพยายาม

ความระลึกได้ความรู้สึกตัวด้วยความรอบคอบไม่เผลอสติ
ทำอะไรต้องมีสติสัมปชัญญะ
ผลแห่งการไม่มีสติสัมปชัญญะ
ขาดสติเหมือนเรือขาดหางเสือ
สติสัมปชัญญะ ความระลึกได้
รู้สึกตัวอยู่เสมอ ทั้งขณะคิด
ขณะพูด ขณะกระทำสิ่งใดๆ
ด้วยความระลึก สิ่งใดควรทำ
จะมีหิริโอตัปปะจิตจะเป็นกุศล

สติ เป็นเจตสิกประเภทหนึ่ง เกิดกับจิตที่ดีงามเป็นกุศล
สัมปชัญญะ เป็นอโมหะเจตสิก (ไม่หลง) ปัญญา สติสัมปชัญญะ อบรมภาวนา
คนมีสติสัมปชัญญะดีน
เคารพผู้ใหญ่ไปก็ลามาก็ไหว้
เจอคนแก่ก็เลี่ยงทางให้
เจอพระเจอเจ้าก็นมัสการ

การเป็นผู้ให้แม้ผู้รับจะไม่สำนึก
เป็นบุญความสุขของผู้ให้อยู่ดี
ถ้าผู้รับสำนึกก็อาจได้ผลรับ
ตอบแทนที่เกินความคาดหมาย
เชื่อกฎแห่งกรรมยุติธรรมเสมอ
ไม่มีใครหนีเวรกรรมได้หรอก
คอยเวลาอยู่อย่าประมาทกัน