ดีที่ทำมีเป็นร้อยน้อยเมื่อไหร่
หามีใครกล่าวขวัญพลันลืมหลง
ทั้งไม่จำความดีที่ดำรง
มัวพะวงแต่ที่ทำผิดพลั้งไป
แค่ครั้งเดียวจำได้แม่นปิดผนึก
แทบจารึกเป็นศิลาตราหน้าไว้
คนเดินดินธรรมดาจะว่าไป
ต่างรู้อยู่แก่ใจให้ปล่อยวาง
หามีใครกล่าวขวัญพลันลืมหลง
ทั้งไม่จำความดีที่ดำรง
มัวพะวงแต่ที่ทำผิดพลั้งไป
แค่ครั้งเดียวจำได้แม่นปิดผนึก
แทบจารึกเป็นศิลาตราหน้าไว้
คนเดินดินธรรมดาจะว่าไป
ต่างรู้อยู่แก่ใจให้ปล่อยวาง
ดีที่ทำมีเป็นร้อยน้อยเมื่อไหร่
หามีใครกล่าวขวัญพลันลืมหลง
ทั้งไม่จำความดีที่ดำรง
มัวพะวงแต่ที่ทำผิดพลั้งไป
แค่ครั้งเดียวจำได้แม่นปิดผนึก
แทบจารึกเป็นศิลาตราหน้าไว้
คนเดินดินธรรมดาจะว่าไป
ต่างรู้อยู่แก่ใจให้ปล่อยวาง