ปกติจิตของเราเหมือน "ถนนที่มีฝุ่นฟุ้ง" ตลอดเวลา ความคิด เรื่องงาน เรื่องคนอื่น คือฝุ่นที่บดบังทัศนวิสัย เมื่อเราทำสมาธิ ฝุ่นเหล่านี้จะค่อยๆ ตกตะกอนลง พอไม่มีอะไรมาขวางกั้น ความใส ตามธรรมชาติของจิตจึงปรากฏออกมา
ปกติจิตของเราเหมือน "ถนนที่มีฝุ่นฟุ้ง" ตลอดเวลา ความคิด เรื่องงาน เรื่องคนอื่น คือฝุ่นที่บดบังทัศนวิสัย เมื่อเราทำสมาธิ ฝุ่นเหล่านี้จะค่อยๆ ตกตะกอนลง พอไม่มีอะไรมาขวางกั้น ความใส ตามธรรมชาติของจิตจึงปรากฏออกมา