เมื่อได้อ่านหนังสือธรรมกาย
ของพระมงคลเทพมุนี อดีต
หลวงพ่อวัดปากน้ำภาษีเจริญ
กล่าวว่าถ้าจะเดินให้ถูกต้อง
ร่องรอยของพระพุทธศาสนา
จะต้องได้ทั้งรู้ทั้งเห็น ยืนยันว่า
ธรรมกายนี่แหละจะสามารถ
ทำให้ทั้งรู้ทั้งเห็นได้ ยิ่งกว่านั้น
หลวงพ่อยังบอกด้วยอีกว่า
ธรรมกายนี้คือตถาคต หาใช่
กายเนื้อของพระสิทธัตถะไม่
โดยบาลีว่า ธมฺมกาโย อหํ อิติปิ
อาตมาจึงรู้สึกดีใจอย่างยิ่งที่
คลำเป้าหมายของศาสนาได้
ถูกทาง ยังเหลืออยู่อย่างเดียว
ทำอย่างไรจึงจะได้ทั้งรู้ทั้งเห็น
ความจริงในอริยสัจสี่เท่านั้น
อาตมาตัดสินใจรีบตรงไป
วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ เพื่อหวังขอให้หลวงพ่อช่วยสอนธรรม
แต่ปรากฏว่าพระเดชพระคุณ
หลวงพ่อมรณภาพเสียแล้ว
ตั้งแต่อาตมายังเยาว์อยู่ ทำให้
อาตมามีความรู้สึกหดหู่ใจ
อย่างบอกไม่ถูกว่านี่อาตมา
หมดที่พึ่งทางธรรมปฏิบัติแล้ว
ระหว่างที่กำลังศึกษาอยู่ใน
มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์
ก็ได้พยายามหาเวลาว่าง
ศึกษาประวัติปฏิปทา ตลอด
ทั้งวัตรการปฏิบัติของหลวงพ่อ
ที่สนใจเป็นพิเศษคือการฝ่าฟัน
อุปสรรคนานาประการ เพื่อเผย
แพร่วิชชาธรรมกายให้สาธุชน
ได้ซาบซึ้งในสัจธรรมขององค์
สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
ผลงานของหลวงพ่อ
มีทั้งตื่นเต้น เร้าใจอาตมาให้
กระหายใคร่จะดำเนินรอยตาม
จุดเริ่มต้นแห่งการตั้งปณิธาน
ยามที่เห็นธรรมะจะขอดำเนิน
รอยตามหลวงพ่อ จะปฏิบัติ
ตนให้เป็นธรรมทายาทของ
หลวงพ่ออย่างแท้จริงตลอดไป
สู่เพศสมณะ ตอนที่ ๓
โดย ธมฺมชโย ภิกฺขุ หนังสือ
เดินไปสู่ความสุข พ.ศ.๒๕๑๔
ประวัติชีวิตหลวงพ่อธัมมชโย

ปฏิบัติกาย วาจา ดวงใจ ของ
เจ้าให้หมดจากความเห็นผิด
สร้างจิตใจให้มันมีความเห็นถูก
เห็นถูกในทางพระพุทธศาสนา
ผลสุดท้ายก็เอาธรรมพินิจ
จิตของพวกเราก็เลยสูงขึ้น
สูงกว่าความโลภ ความโกรธ
ความหลง ผลสุดท้ายจิตก็เป็น
กองกาลกุศล คือ จิตเป็นบุญ